معلم و شاگرد            

بانگ برداشتم : آه دختر
 وای ازین مایه بی بند و باری

 بازگو ، سال از نیمه بگذشت
از چه با خود كتابی نداری ؟

 آه ازین مستی و سستی و خواب

  معنی‌ وعده های تو این است:
 نوشدارو پس از مرگ سهراب

از كتاب رفیقان دیگر
نیك دانم كه درسی نخواندی

دیگران پیش رفتند و اینك
 این تویی كاین چنین باز ماندی

 دیده ی دختران بر وی افتاد
 گرم از شعله ی خود پسندی

 دخترك دیده را بر زمین دوخت
شرمگین زینهمه دردمندی

گفتی از چشمم آهسته دزدید
چشم غمگین پر آب خود را

 پا  پی پا نهاد و نهان كرد
پارگی های جوراب خود را

بر رخش از عرق شبنم افتاد
چهره ی زرد او زردتر شد

 گوهری زیر مژگان درخشید
دفتر از قطره ای اشك تر شد

اشك نه ، آن غرور شكسته
بی صدا ، گشته بیرون ز روزن

پیش من یك به یك فاش می كرد
 آن چه دختر نمی گفت با من

 چند گویی كتاب تو چون شد؟
 بگذر از من كه من نان ندارم

 حاصل از گفتن درد من چیست
دسترس چون به درمان ندارم ؟

خواستم تا به گوشش رسانم
 ناله ی خود كه: ای وای بر من

 
وای بر من  چه نامهربانم
 شرمگینم ببخشای بر من

نی تو تنها ز دردی روانسوز
 روی رخسار خود گرد داری

 اوستادی به غم خو گرفته
همچو خود صاحب درد داری

 خواستم بوسمش چهر و گویم
ما  دو زاییده ی رنج و دردیم

 هر دو بر شاخه ی زندگانی
برگ پژمرده از باد سردیم

لیك دانستم آنجا كه هستم
 جای تعلیم و تدریس و پندست

 عجز و شوریدگی از معلم
 در بر كودكان ناپسندست

بر جگر سخت دندان فشردم
در گلو ناله ها را شكستم

 دیده می سوخت از گرمی اشك
لیك بر اشك وی راه بستم

با همه درد و آشفتگی باز
 چهره ام خشك و بی اعتنا بود

 سوختم از غم و كس ندانست
 در درونم چه محشر به پا بود - سیمین بهبهانی

****************************************** سه رباعی:

آب آمده تا عکس تو را قاب کند

باد آمده تا عطر تو را باب کند

خورشید شده آینه در دست پگاه

تا محض تو سرخاب و سفیداب کند

در قسمت پایانی یک شاخه انار

در ساقه ی پنهانی یک شاخه انار

در زیر چراغانی یک شاخه انار

شبنم به تمامِ ماه آبستن بود

می خواست نهالِ قصّه پربار شود

قدِّ تنه ی عمو سپیدار شود

وقتی پدرش بریده شد با ارّه

تصمیم گرفت چوبه ی دار شود